• samanavaranco@gmail.com

  • شماره تماس : 37265400−035

  • ساعت کاری : 7:30 الی 15:00

بلاگ

مطالب علمی، گزارشات بین المللی و تحلیل های کارشناسی در حوزه های تخصصی سامان آوران توسعه

مشاوره بهره‌وری را اگرچه شاید نتوان صنعتی جذاب یا حرفه ای پرطرفدار به شمار آورد، اما نباید نسبت به خوش آتیه بودن این کسب و کار در شرایط پیش روی اقتصادها ناامید بود. به همین ترتیب، مشاوران بهره‌وری در ایران، هرچند تاکنون بازار مطمئن و قابل اطمینانی را تجربه نکرده‌اند، ولی انتظار می‌رود که ضروری باشد خودشان را برای شروعی طوفانی آماده سازند. این امیدواری را می‌توان از لابلای سخنرانی‌ها و نوشته‌هایی برداشت نمود که از سوی مسئولان نظام بهره‌وری کشور درباره ساز و کارهای طراحی شده برای نقش‌آفرینی هرچه بیشتر دانش بنیان‌ها در اقتصاد بهره‌وری ارائه می‌شوند.
از دید نویسنده این یادداشت، مشاوران بهره‌وری در مسیر آماده‌سازی خود برای حضور موفق در چنین آوردگاهی باید به دیدگاه و ابزارهایی نوین مجهز شوند. در این مجال، سه اشتباه رایج و البته مهلک در عرصه مشاوره بهره‌وری معرفی می‌شوند که ناشی از رویکرد سنتی به این پدیده است و می‌طلبد که مورد بازاندیشی قرار گیرند.
الف) روایتگری داستان از دیدگاه «دانای کل»
در جریان توجیه طرح‌های بهره‌ورانه و تنظیم پیشنهادهایی از این دست به کارفرمایان، به جای آنکه فرض شود توان کارشناسی مشاوران بهره‌وری، حاوی جامع راه‌ حل‌های مسائل بنگاه‌های اقتصادی و دستگاه‌های اجرایی است؛ ضروری به نظر می رسد که ایده‌پردازان، نوپاها و نخبگان فرابخشی و بینا رشته‌ای نیز در پروژه‌های مشاوره بهره‌وری مشارکت داده شوند تا بتوان برای مسائل نا بهره‌وری، راهکارهای خلاقانه و جدید ارائه نمود.
ب) طرح مسئله با رویکرد «تیری در تاریکی»
بر خلاف رویکرد سنتی، امروزه باید با زبان آمار و با معیارهای مبتنی بر ارزش ریالی، مالکان بنگاه‌ها را به سمت بهره‌وری گرایش داد. در این فضای جدید لازم است مشاوران بهره وری داده‌هایی دقیق بر اساس محاسبات فنی و مالی به منظور برآورد مطمئن از میزان سرمایه‌ گذاری‌های ضروری برای اجرای طرح‌های بهره‌ورانه، حجم مالی دستاوردها در افق زمانی پروژه‌ها و اعلام شاخص‌هایی مانند دوره بازگشت سرمایه ارائه دهند تا با تحلیل هزینه-فایده بتوان امکان‌پذیری اقتصادی راهکارهای بهره‌ورانه را توجیه کرد و زوایای پنهان آن برای مخاطبان را روشن ساخت.
ج) مارادونا را ول کن؛ غضنفر را بچسب!
تمرکز بر تک‌بازیگر (خواه مارادونا باشد؛ خواه غضنفر)، دیگر اشتباهی است که دیگر نباید تکرارش کرد. مشاور بهره‌وری باید قادر باشد بازی‌سازی کند؛ لازم است طراحی ساز و کار بداند و ضرورت دارد بتواند قواعدی تنظیم کند که همه بازیگران بالقوه در نقش‌های خود به صورتی فعال جای بگیرند و مسئولیت بپذیرند. بهره‌وری بازی جدیدی است که نیاز به قانون دارد و از مشاوران بهره‌وری انتظار می رود که قاعده‌گذار این میدان باشند.

تألیف: دکتر هدایت کارگر شورکی

کشاورزی یکی از مهم‌ترین بخش‌های اقتصادی در بسیاری از کشورهای جهان است و در ایران نیز این بخش به‌ویژه در استان‌هایی مانند یزد، نقشی اساسی در تأمین منابع غذایی و درآمد مردم ایفا می‌کند. استان یزد که به‌دلیل موقعیت جغرافیایی و اقلیمی خود دارای آب‌وهوای خشک و نیمه‌خشک است، همواره با چالش‌هایی نظیر کمبود منابع آبی، کاهش بارندگی و بهره‌برداری ناکارآمد از منابع طبیعی روبه‌رو بوده است. در چنین شرایطی، بهره‌وری بالا در بخش کشاورزی می‌تواند راهکاری مؤثر برای افزایش تولیدات کشاورزی و مقابله با بحران‌های آبی باشد. یکی از اصلی‌ترین راهکارها برای تحقق این هدف، اصلاح الگوی کشت است که با انتخاب بهینه گیاهان و استفاده از روش‌های نوین کشاورزی، می‌تواند به بهبود بهره‌وری و استفاده بهینه از منابع موجود کمک کند.

اصلاح الگوی کشت: مفهومی کلیدی برای کشاورزی پایدار

اصلاح الگوی کشت به تغییر و بهینه‌سازی نوع گیاهان کشت‌شده، روش‌های آبیاری، مصرف کودها و دیگر تکنیک‌های کشاورزی اطلاق می‌شود. هدف از این اصلاحات، استفاده بهینه از منابع محدود، افزایش کیفیت محصولات و کاهش هزینه‌ها است. در استان یزد، که به‌دلیل محدودیت منابع آبی و خاکی خاص خود، بهینه‌سازی الگوی کشت می‌تواند نقشی کلیدی در ارتقای بهره‌وری ایفا کند. اصلاح الگوی کشت در این استان، به‌ویژه در زمینه انتخاب محصولات مناسب برای شرایط اقلیمی خشک، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است.

الگوی کشت مناسب: انتخاب گیاهان متناسب با شرایط اقلیمی استان یزد

یکی از اصلی‌ترین عواملی که در اصلاح الگوی کشت باید مورد توجه قرار گیرد، انتخاب گیاهان مناسب با شرایط اقلیمی و آب‌وهوایی استان است. استان یزد به‌دلیل قرارگیری در منطقه‌ای خشک و کم‌آب، نیازمند کشت گیاهانی است که مقاومت بالایی در برابر کم‌آبی داشته باشند و کمترین مصرف آب را در مقایسه با سایر گیاهان داشته باشند. از این رو، انتخاب محصولات کشاورزی مانند زعفران، گل محمدی، گیاهان دارویی، خرما و درختان مقاوم به خشکی می‌تواند موجب کاهش مصرف منابع آبی و در عین حال افزایش بازدهی تولید شود.
کشت گیاهان دارویی: الگوهایی با ارزش افزوده بالا**

یکی از جذاب‌ترین و مؤثرترین گزینه‌ها برای افزایش بهره‌وری کشاورزی در استان یزد، کشت گیاهان دارویی است. این دسته از گیاهان، علاوه بر داشتن ارزش غذایی و درمانی، به‌دلیل بالا بودن تقاضا در بازارهای داخلی و جهانی، دارای ارزش افزوده بالایی هستند. استان یزد با شرایط اقلیمی خاص خود و سابقه طولانی در کشت انواع گیاهان دارویی، ظرفیت بالایی برای توسعه این بخش دارد. گیاهان دارویی مانند زعفران، گل محمدی، آویشن، مرزنجوش، گل گاوزبان و سنبل الطیب نه‌تنها با توجه به ویژگی‌های مقاومتی که دارند، می‌توانند در برابر کم‌آبی رشد کنند، بلکه به دلیل بازار فروش گسترده داخلی و خارجی، می‌توانند درآمد بالایی را برای کشاورزان ایجاد کنند.

زعفران: زعفران، به‌عنوان یکی از معروف‌ترین گیاهان دارویی، از ارزش اقتصادی بالایی برخوردار است. استان یزد، که یکی از تولیدکنندگان اصلی زعفران در کشور است، می‌تواند با گسترش کشت این محصول در اراضی خود، به افزایش درآمد کشاورزان و کاهش فشار بر منابع آبی کمک کند. زعفران به‌عنوان یک گیاه مقاوم به خشکی شناخته شده است که نیاز آبی بسیار کمی دارد و در عین حال بازدهی بالایی دارد.

گل محمدی: گل محمدی علاوه بر کاربردهای دارویی و آرایشی، در صنایع عطرسازی و تولید روغن‌های ضروری نیز مصرف می‌شود. با توجه به نیاز کمتر این گیاه به آب و مقاومت آن در برابر شرایط سخت اقلیمی، می‌توان به‌طور گسترده در استان یزد این گیاه را کشت کرد. همچنین، این محصول می‌تواند علاوه بر تولیدات محلی، به‌عنوان یک کالای صادراتی با ارزش افزوده بالا معرفی شود.

آویشن، مرزنجوش و سنبل الطیب: این گیاهان علاوه بر خاصیت دارویی و درمانی، به‌دلیل مقاومت بالا در برابر کم‌آبی و نیاز کم به منابع آبی، گزینه‌های مناسبی برای کشت در مناطق خشک و نیمه‌خشک هستند. علاوه بر این، گیاهان دارویی به‌دلیل تقاضای بالای داخلی و خارجی، می‌توانند بازارهای خوبی برای کشاورزان یزدی فراهم کنند و ارزش افزوده بالایی ایجاد نمایند.

مدیریت منابع آب: چالش و راهکارهای مؤثر

یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های کشاورزی در استان یزد، کمبود منابع آب است. در این راستا، اصلاح الگوی کشت نه‌تنها باید بر روی انتخاب گیاهان مناسب تمرکز کند، بلکه باید روش‌های آبیاری بهینه و مصرف دقیق منابع آبی را نیز در بر گیرد. استفاده از تکنولوژی‌های نوین آبیاری مانند آبیاری قطره‌ای و سیستم‌های آبیاری هوشمند می‌تواند به‌طور قابل‌توجهی مصرف آب را کاهش دهد.
به‌عنوان مثال، سیستم‌های آبیاری قطره‌ای به‌عنوان یک روش کارآمد و بهینه برای مدیریت آب در کشاورزی، قادرند تا آب را مستقیماً به ریشه گیاهان منتقل کرده و از هدررفت آن جلوگیری کنند. این سیستم‌ها با تنظیم دقیق میزان آب مورد نیاز هر گیاه، علاوه بر کاهش مصرف آب، کیفیت محصول نهایی را نیز بهبود می‌بخشند.

کاهش هزینه‌ها و افزایش بهره‌وری با روش‌های نوین کشاورزی

یکی از اهداف اصلی اصلاح الگوی کشت، کاهش هزینه‌های تولید و بهبود بهره‌وری است. استفاده از کودهای شیمیایی و آلی به‌طور بهینه و در زمان مناسب می‌تواند به افزایش عملکرد گیاهان کمک کند. همچنین، استفاده از بذرهای مقاوم به بیماری‌ها و آفات می‌تواند هزینه‌های مربوط به سم‌پاشی و درمان بیماری‌ها را کاهش دهد.

علاوه بر این، استفاده از تکنولوژی‌های نوین مانند کشاورزی دقیق (Precision Agriculture) می‌تواند به کشاورزان این امکان را بدهد تا با استفاده از داده‌های دقیق و هوش مصنوعی، عملکرد مزارع خود را به حداکثر برسانند. این تکنولوژی‌ها با استفاده از سنسورها، داده‌های هواشناسی و نرم‌افزارهای تحلیلی، به کشاورزان کمک می‌کنند تا به‌طور دقیق نیازهای مزارع خود را شناسایی کرده و اقداماتی متناسب با آن انجام دهند.

تأثیرات اجتماعی و اقتصادی اصلاح الگوی کشت

اصلاح الگوی کشت نه‌تنها به ارتقای بهره‌وری کشاورزی کمک می‌کند، بلکه تأثیرات مثبت زیادی در سطح اجتماعی و اقتصادی دارد. افزایش درآمد کشاورزان، کاهش هزینه‌های تولید و ایجاد فرصت‌های شغلی جدید از جمله تأثیرات مستقیم این اصلاحات هستند. با توجه به اینکه کشاورزی بخش بزرگی از اشتغال استان یزد را به خود اختصاص می‌دهد، اصلاح الگوی کشت می‌تواند به توسعه اقتصادی استان کمک کرده و رفاه اجتماعی را بهبود بخشد.

نتیجه‌گیری

اصلاح الگوی کشت در استان یزد به‌عنوان یکی از ابزارهای کلیدی برای ارتقای بهره‌وری کشاورزی، می‌تواند نقش مهمی در توسعه پایدار این بخش ایفا کند. با انتخاب گیاهان مناسب، بهینه‌سازی مصرف منابع آبی، استفاده از روش‌های نوین کشاورزی و کاهش هزینه‌های تولید، استان یزد قادر خواهد بود تا کشاورزی خود را به سمت بهره‌وری بیشتر، حفاظت از منابع طبیعی و توسعه اقتصادی هدایت کند. بنابراین، همکاری بین کشاورزان، دولت و بخش خصوصی برای اجرای این طرح‌ها و استفاده از فناوری‌های نوین، می‌تواند گامی مؤثر در راستای رشد پایدار کشاورزی در استان یزد باشد.

تألیف: دکتر احمد احمدی یزدی- عضو هیأت علمی دانشگاه یزد

زندگی شهری همواره با چالش‌های متعددی همچون ترافیک، آلودگی هوا، کمبود منابع و رشد جمعیت روبرو بوده است. در این میان، بهره‌وری در مقیاس شهری یکی از مهم‌ترین ارکان توسعه پایدار و بهبود کیفیت زندگی شهری محسوب می‌شود. یکی از ابزارهای کلیدی که می‌تواند به این اهداف دست یابد، هوش مصنوعی است. استفاده از هوش مصنوعی در مدیریت شهری نه تنها می‌تواند بهره‌وری را افزایش دهد، بلکه به‌طور چشمگیری مشکلات مرتبط با زندگی در شهرهای بزرگ را حل کند.

1. هوش مصنوعی و مدیریت ترافیک شهری
یکی از بزرگ‌ترین چالش‌های زندگی شهری، ترافیک و congested شدن معابر است که منجر به هدر رفتن زمان و منابع می‌شود. هوش مصنوعی می‌تواند در این زمینه با استفاده از الگوریتم‌های پیچیده، ترافیک را بهبود بخشد. به عنوان مثال، سیستم‌های مدیریت ترافیک مبتنی بر هوش مصنوعی می‌توانند با تحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از سنسورها و دوربین‌ها، جریان ترافیک را پیش‌بینی کرده و تنظیمات چراغ‌های راهنمایی را به‌طور پویا بهینه‌سازی کنند. این امر موجب کاهش زمان سفر، کاهش مصرف سوخت و بهبود کیفیت هوای شهری می‌شود.

2. هوش مصنوعی در بهینه‌سازی مصرف انرژی شهری
مصرف انرژی یکی از مقوله‌های حیاتی در زندگی شهری است که ارتباط مستقیمی با بهره‌وری دارد. هوش مصنوعی می‌تواند در مدیریت مصرف انرژی به‌ویژه در ساختمان‌ها و زیرساخت‌های شهری نقش مهمی ایفا کند. سیستم‌های هوشمند می‌توانند میزان مصرف انرژی در زمان‌های مختلف را شبیه‌سازی کرده و به‌طور خودکار تنظیمات دستگاه‌ها و تجهیزات را برای کاهش مصرف بهینه کنند. علاوه بر این، هوش مصنوعی می‌تواند به بهینه‌سازی استفاده از منابع انرژی تجدیدپذیر مانند انرژی خورشیدی و بادی در سطوح شهری کمک کند.

3. هوش مصنوعی و حمل و نقل عمومی هوشمند
حمل و نقل عمومی یکی از اجزای اصلی در زندگی شهری است و به‌طور مستقیم با کیفیت زندگی و بهره‌وری ارتباط دارد. استفاده از هوش مصنوعی در حمل و نقل عمومی می‌تواند با پیش‌بینی نیاز مسافران و بهینه‌سازی مسیرها و زمان‌بندی‌ها، بهره‌وری سیستم‌های حمل و نقل را افزایش دهد. سیستم‌های هوشمند می‌توانند با تجزیه‌وتحلیل داده‌های جمع‌آوری‌شده از منابع مختلف مانند اپلیکیشن‌ها و سنسورها، نیازهای واقعی مسافران را شبیه‌سازی کرده و خدمات حمل و نقل را به‌طور خودکار تنظیم کنند.

4. هوش مصنوعی و مدیریت پسماند شهری
مدیریت پسماند یکی دیگر از حوزه‌هایی است که می‌تواند از هوش مصنوعی بهره‌مند شود. با استفاده از سیستم‌های هوشمند، می‌توان مکان‌ها و زمان‌های بهینه جمع‌آوری پسماند را پیش‌بینی کرد و از هدر رفت منابع جلوگیری کرد. همچنین هوش مصنوعی می‌تواند در فرآیند بازیافت مواد کمک کرده و ضایعات را به‌طور دقیق‌تر تفکیک کند تا فرآیند بازیافت به‌طور مؤثرتری انجام شود.

5. هوش مصنوعی در مدیریت منابع آبی شهری
آب یکی از منابع حیاتی در زندگی شهری است و مدیریت صحیح آن تأثیر زیادی بر بهره‌وری شهری دارد. با استفاده از هوش مصنوعی، می‌توان به‌طور هوشمندانه منابع آبی را مدیریت کرد. سیستم‌های هوشمند می‌توانند مصرف آب در زمان‌های مختلف را شبیه‌سازی کرده و نشت‌ها و هدررفت‌ها را شناسایی کنند. همچنین، این سیستم‌ها می‌توانند از داده‌های هواشناسی و سایر منابع اطلاعاتی برای پیش‌بینی بارش‌ها و تنظیم مصرف آب در سطح شهری استفاده کنند.

6. هوش مصنوعی و تحلیل داده‌های شهری برای سیاست‌گذاری بهتر
یکی از ویژگی‌های برجسته هوش مصنوعی، قابلیت تحلیل و پردازش داده‌های عظیم است. این توانایی می‌تواند در زمینه مدیریت شهری و تصمیم‌گیری برای سیاست‌گذاری‌های مؤثر به‌کار گرفته شود. با استفاده از مدل‌های پیش‌بینی و یادگیری ماشینی، می‌توان رفتار شهروندان را پیش‌بینی کرده و برای حل مشکلات مختلف، سیاست‌های مؤثری طراحی کرد. به‌عنوان مثال، تحلیل داده‌های حمل و نقل، مصرف انرژی و میزان تولید پسماند می‌تواند به طراحان شهری کمک کند تا تصمیمات بهتری در راستای افزایش بهره‌وری و کیفیت زندگی اتخاذ کنند.

7. هوش مصنوعی و بهبود امنیت شهری

امنیت یکی از ارکان اصلی در زندگی شهری است که تأثیر مستقیم بر کیفیت زندگی دارد. هوش مصنوعی می‌تواند با استفاده از سیستم‌های نظارت تصویری هوشمند، پیش‌بینی جرم و جنایت را انجام دهد و به‌طور مؤثرتر و سریع‌تر به تهدیدات امنیتی واکنش نشان دهد. این سیستم‌ها می‌توانند رفتارهای مشکوک را شبیه‌سازی کرده و در صورت لزوم به نیروهای انتظامی هشدار دهند.

8. هوش مصنوعی و بهبود خدمات بهداشتی شهری
یکی دیگر از حوزه‌های کاربرد هوش مصنوعی در زندگی شهری، بهبود خدمات بهداشتی است. با استفاده از تحلیل داده‌های بهداشتی جمع‌آوری‌شده از بیمارستان‌ها، مراکز درمانی و حتی دستگاه‌های پوشیدنی، می‌توان وضعیت سلامت شهروندان را نظارت کرده و به پیش‌بینی نیازهای پزشکی پرداخته و خدمات را بهینه‌سازی کرد. همچنین، هوش مصنوعی می‌تواند در فرآیندهای تشخیص و درمان بیماری‌ها به پزشکان کمک کرده و هزینه‌های درمانی را کاهش دهد.

9. چالش‌ها و ملاحظات اخلاقی در استفاده از هوش مصنوعی در زندگی شهری
در کنار مزایای فراوان استفاده از هوش مصنوعی در زندگی شهری، چالش‌ها و ملاحظات اخلاقی نیز وجود دارند که باید مد نظر قرار گیرند. حفاظت از حریم خصوصی افراد، جلوگیری از تبعیض‌های ناعادلانه در تصمیم‌گیری‌های هوشمند و اطمینان از شفافیت در عملکرد سیستم‌های هوش مصنوعی از جمله این ملاحظات است. برای بهره‌برداری بهینه از هوش مصنوعی در زندگی شهری، نیاز به یک چارچوب قانونی و اخلاقی مستحکم است تا از بروز مشکلات احتمالی جلوگیری شود.

10. نتیجه‌گیری
هوش مصنوعی می‌تواند به‌عنوان ابزاری قدرتمند در ارتقای بهره‌وری در زندگی شهری مطرح شود. از بهبود حمل و نقل عمومی و مدیریت ترافیک گرفته تا بهینه‌سازی مصرف انرژی، مدیریت پسماند و ارتقای خدمات بهداشتی، استفاده از هوش مصنوعی می‌تواند به‌طور قابل توجهی کیفیت زندگی شهری را افزایش دهد. با این حال، نیاز است که در کنار بهره‌برداری از این تکنولوژی، ملاحظات اخلاقی و قانونی نیز به‌دقت رعایت شود تا این تحولات به‌طور پایدار و مؤثر در زندگی شهری پیاده‌سازی شوند.

تألیف: دکتر احمد احمدی یزدی

بهره‌وری در مدیریت شهری، به ویژه در استان‌هایی مانند یزد که ویژگی‌های خاص اقتصادی، فرهنگی و زیست‌محیطی دارند، از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. استفاده بهینه از منابع، بهبود کیفیت خدمات شهری و ارتقاء رفاه عمومی می‌تواند به عنوان یک اصل اساسی در مدیریت شهری استان یزد شناخته شود. در شهری مانند یزد که با چالش‌هایی همچون محدودیت منابع آب، آلودگی هوا و نیاز به توسعه زیرساخت‌ها مواجه است، بهره‌وری نقش کلیدی در رشد و پایداری استان ایفا می‌کند.

- بهبود خدمات عمومی در استان یزد با بهره‌وری بالا

در یزد، خدمات عمومی مانند حمل و نقل عمومی، جمع‌آوری زباله، تامین آب و برق و بهبود فضای سبز از اهمیت خاصی برخوردارند. با توجه به اینکه یزد یکی از استان‌های خشک کشور است، بهره‌وری در مصرف منابع آبی از جمله مسائلی است که باید به دقت مدیریت شود. بهره‌وری بالا در این حوزه‌ها، علاوه بر کاهش هزینه‌ها، می‌تواند به حفظ منابع آبی و بهبود کیفیت زندگی شهروندان یزدی کمک کند. برای مثال، استفاده از سیستم‌های هوشمند در مدیریت مصرف آب و انرژی می‌تواند در کاهش هزینه‌ها و بهبود بهره‌وری موثر باشد.

- پایداری شهری و بهره‌وری در یزد

استان یزد از آن دسته استان‌هایی است که با بحران‌های زیست‌محیطی چون کمبود منابع آبی و افزایش دما روبه‌رو است. بهره‌وری در مدیریت منابع طبیعی، به ویژه آب و انرژی، می‌تواند به توسعه پایدار استان یزد کمک کند. استفاده از فناوری‌های نوین در کشاورزی، صنعت و ساختمان‌سازی می‌تواند به کاهش مصرف آب و بهبود وضعیت محیط‌زیست کمک کند. همچنین، طرح‌های بازسازی بافت فرسوده شهری با استفاده از مصالح بومی و بهینه‌سازی انرژی، می‌تواند در جهت پایداری بیشتر استان گام بردارد.

- بهینه‌سازی هزینه‌ها و منابع در پروژه‌های شهری یزد

پروژه‌های بزرگ شهری در یزد، مانند طرح‌های توسعه شهری و بهبود زیرساخت‌ها، نیازمند مدیریت دقیق منابع مالی و انسانی هستند. بهره‌وری در این پروژه‌ها می‌تواند به کاهش هزینه‌ها و افزایش کارایی کمک کند. به‌کارگیری روش‌های نوین مدیریت پروژه، از جمله استفاده از سیستم‌های دیجیتال برای نظارت و ارزیابی دقیق روند اجرایی، می‌تواند در بهینه‌سازی منابع و تسریع در پروژه‌ها مؤثر باشد. همچنین، توجه به مشکلات خاص استان یزد نظیر ترافیک در مناطق مختلف شهری و کمبود فضاهای عمومی، باید در این پروژه‌ها لحاظ شود.

- نقش فناوری اطلاعات و دیجیتالی‌سازی در بهره‌وری شهری یزد

در استان یزد که به عنوان یکی از قطب‌های گردشگری کشور شناخته می‌شود، بهره‌گیری از فناوری‌های نوین در خدمات شهری می‌تواند نقش بسزایی در افزایش بهره‌وری داشته باشد. استفاده از سیستم‌های هوشمند برای مدیریت ترافیک، نظارت بر پروژه‌های عمرانی و ارائه خدمات به شهروندان، می‌تواند به کاهش زمان پاسخگویی و بهبود کیفیت خدمات منجر شود. علاوه بر این، در استان یزد که جاذبه‌های گردشگری بسیاری دارد، استفاده از فناوری اطلاعات برای تسهیل گردشگری، به ویژه از طریق اپلیکیشن‌ها و پلتفرم‌های آنلاین، می‌تواند به افزایش بهره‌وری در این حوزه کمک کند.

- نتیجه‌گیری

در نهایت، بهره‌وری در مدیریت شهری استان یزد نه تنها به کاهش هزینه‌ها و بهبود کارایی در ارائه خدمات منجر می‌شود، بلکه می‌تواند به رشد پایدار اقتصادی، حفظ منابع طبیعی و ارتقاء کیفیت زندگی در این استان کمک کند. با توجه به شرایط خاص استان یزد، توجه به بهره‌وری در تمامی ابعاد مدیریت شهری، به‌ویژه در استفاده از منابع آبی و انرژی، می‌تواند راه‌حلی مؤثر برای مقابله با چالش‌های زیست‌محیطی و ارتقای رفاه عمومی باشد.


تألیف: دکتر احمد احمدی یزدی

اگر بهره وری را مسئله کلیدی و راه حل حیاتی جریان توسعه در کشور می دانیم، می توان انتظار داشت که ابعاد مختلف این موضوع در نظام تصمیم سازی و تصمیم گیری ملی و منطقه ای مورد توجه قرار داشته باشد. برای بررسی این وضعیت، طی مطالعه ای تحلیلی و کیفی، اسناد نظام مدیریت توسعه در استان یزد مورد بازخوانی و مرور نظام مند قرار گرفته اند. خلاصه ای از یافته های این پژوهش را می توان بدین ترتیب و به تفکیک برخی از مهمترین برنامه های توسعه استان ارائه نمود:
• برنامه توسعه استان یزد ذیل قانون برنامه هفتم (1403-1407): این برنامه تعداد 9 موضوع کلیدی را مورد تمرکز قرار داده است که تعدادی از آن¬ها (مانند کاهش ناترازی انرژی، مدیریت یکپارچه منابع آب و کنترل عدم تعادل های درون استانی) دارای ماهیت بهره وری هستند. در میان 37 چالشی که در این برنامه شناسایی شده¬اند، سه مورد به صورت صریح در حوزه بهره وری قابل تحلیل هستند. همچنین در میان پروژه هایی برای تحقق اهداف این برنامه طراحی شده¬ اند نیز مواردی متعددی مشاهده می شود که تلاش دارند تا بهره وری بخش های اقتصادی استان را بهبود بخشند.
• یزد نوآور (1403-1407): این سند هم در بخش مسئله شناسی و هم در تدوین اهداف فرابخشی توانسته است مفاهیمی نزدیک به بهره وری (مانند اثربخشی، اشتراک گذاری، رقابت پذیری، کیفیت و...) را شناسایی و دنبال کند؛ ضمن آنکه سهم زیادی از پروژه های بخشی مندرج در این برنامه (مثل اصلاح شیوه های آبیاری کشاورزی؛ تصفیه آب و فاضلاب؛ مدیریت آب؛ بهره وری و کیفیت آب؛ بهره وری کشاورزی و بهره وری معدن) نیز اشاراتی صریح به مفهوم بهره وری دارند.
• برنامه بومی یزد بهره ور (1402-1411): از آنجا که این سند با هدف برنامه ریزی بلندمدت به منظور ارتقای بهره وری استان تدوین شده است، می توان پذیرفت که تمامی ارکان و اجزای آن با نگاه ویژه به مفهوم بهره وری و اجزای آن به نظم درآمده اند. بدین ترتیب برنامه یزد بهره ور هم در تصویرسازی از ارکان راهبردی (مانند چشم انداز و اهداف کلان) و هم در تحلیل وضع موجود، مسئله شناسی و راهکاردهی (پیشنهاد پروژه های پیشران، پشتیبان و زیربنایی) به صورت اختصاصی و تخصصی به بهره وری پرداخته است.
• برنامه تحولی یزد نوین (1401-1404): هرچند در فهرست محورهای شانزده گانه این سند و همچنین در چشم اندازهایی که برای این محورها ترسیم شده است، اشاره مستقیمی به بهره وری صورت نگرفته است، اما در برخی اهداف، راهبردها، سیاست¬ها، برنامه های عملیاتی و پروژه های این برنامه می توان رد پایی از مفاهیم مرتبط با بهره وری (مانند زنجیره ارزش، ارزش افزوده، کیفیت، مدیریت بهینه منابع و...) را مشاهده نمود.
• سند آمایش استان یزد (برای افق 1424): در چشم انداز این برنامه، اشاره ای به بهره وری دیده نمی شود، اما در اهداف بنیادین، راهبردهای پابرجا، سیاست های سرزمینی و به ویژه برنامه های اجرایی این سند تعابیری شفاف از توجه به بهره وری در قالب عبارات متعدد (مانند ارتقای بهره وری صنایع و معادن؛ بهره وری آب کشاورزی؛ بهره وری محصولات باغی و زراعی؛ بهره وری آب در بخش ها؛ بهره وری محیط زیست و منابع طبیعی؛ بازیافت پسماند؛ بهره وری انرژی؛ بهره وری حمل و نقل؛ هوشمندسازی شهری و...) به چشم می آید.
• سند ملی توسعه استان یزد (مصوب هیئت وزیران): چنین به نظر می رسد که موضوع بهره وری تا حدودی مورد توجه تدوین کنندگان این سند نیز بوده است؛ چراکه در بخش¬هایی از آن (مانند مسائل اساسی، اهداف بلندمدت و راهبردها) عباراتی از قبیل عدم بهره وری بهینه از منابع پایه به ویژه آب، نهادینه سازی بهره وری و افزایش آن در بخشهای اقتصادی، افزایش ارزش افزوده کشاورزی و اصلاح الگوی مصرف آب گنجانده شده است. نقطه قوت سند یادشده در این زمینه را باید ورود به هدفگذاری کمّی برخی شاخص¬های بهره وری دانست؛ به طوری¬که برای دو متغیر «نرخ رشد سالانه بهره وری سرمایه» و «نرخ رشد سالانه بهره وری نیروی کار» اهداف کمّی تعیین کرده است.
اگر بخواهیم میزان بلوغ نظام مدیریت توسعه استان یزد در شناخت دقیق از بهره وری و لحاظ آن در تدوین اسناد و برنامه های ناظر بر توسعه این منطقه را بر اساس تحلیل محتوای این متون، برآورد و گزارش کنیم، احتمالاً آنچه در جدول زیر آمده است، می تواند به شفاف سازی این وضعیت کمک کند. بر اساس این تحلیل ها به نظر می رسد در میان پنج برنامه یا سند استانی مورد بررسی (به جز «یزد بهره ور» که فقط بر موضوع بهره وری متمرکز بوده است)، بیشترین همراستایی با جریان ارتقای بهره وری در برنامه «یزد نوآور (1403-1407)» وجود دارد. این واقعیت عملی در استان یزد، هماهنگ با چارچوب نظری بهره وری در سطح بین المللی است؛ چراکه نوآوری یکی از اساسی ترین مسیرهای تحقق بهره وری به شمار می آید.

145

تألیف: دکتر هدایت کارگر شورکی

شاید بتوان تصمیم‌گیری را اصلی‌ترین کارکرد مدیران در سازمان‌ها قلمداد نمود که از طریق سازوکارهای متنوعی دنبال می‌شود و یکی از شناخته شده‌ترین آنها برگزاری جلسات کاری است. اگرچه این سازوکار تصمیم گیری گروهی به منظور تسهیل فرایندهای مدیریتی در سازمان‌ها طراحی شده، اما به نظر می رسد که در نظام اداری کشورمان، برگزاری اینگونه جلسات به یکی از موانع کارآمدی و بهره‌وری تبدیل شده است؛ به طوری که عده‌ای بر این باورند که برای تسریع در جریان امور و تسهیل فرایندهای کاری باید تشکیل جلسات اداری را به مثابه گلوگاهی کلیدی مورد تحلیل و بازطراحی قرار داد. نمونه‌هایی از رفتارهای نا بهره‌ورانه نظام اداری در مدیریت جلسات کاری را می‌توان بدین ترتیب برشمرد:
- تنوع زیاد ساختارهای تصمیم‌گیری (مانند شوراها، کارگروه ها، کمیته‌ها و...)؛
- تعدد جلسات هرکدام از ساختارهای تصمیم گیری؛
- همزمانی جلسات گوناگون با موضوعات مختلف؛
- حضور افراد نامرتبط با موضوع جلسات؛
- ناهماهنگی در مدیریت زمان جلسات و لغو پیش بینی نشده برخی از آن‌ها؛
- اتخاذ برخی تصمیمات خارج از اختیارات قانونی توسط بعضی از ساختارهای تصمیم گیری؛
- غیرضروری بودن برخی جلسات به دلیل برخورداری رییس جلسه از اختیار تام تصمیم گیری؛
- بی‌اطلاعی بیشتر حاضران از هدف و محتوای جلسات (ضعف در اطلاع‌رسانی قبل از نشست)؛
- عدم مشارکت واقعی اعضای جلسات (تأیید عمومی نظرات رییس جلسه)؛
- برگزاری جلسات متعدد با دستورکارهای مشابه یا تکراری (ضعف مدیریت دانش)؛
- عدم رعایت مدیریت زمان در جلسات (به ویژه تأخیر در شروع نشست) و طولانی شدن بسیاری از آنها؛
- برگزاری برخی جلسات در زمان نامناسب برای تصمیم گیری (به دلیل خستگی یا عجله افراد)؛
- شفاف نبودن محتوای مصوبات (به ویژه مسئولان اجرا یا منابع مورد نیاز و...)؛
- اجرایی نشدن بسیاری از مصوبات جلسات اداری به دلیل عدم پیگیری؛
- نارضایتی نسبی اعضای جلسات از کیفیت و اثربخشی تصمیمات.
برای آنکه بتوان چنین ضعف‌هایی را در مدیریت جلسات کاری برطرف نمود و سطح بهره‌وری نظام تصمیم‌گیری در بخش دولتی را بهبود بخشید، می توان از راهکارها و ایده‌هایی به شرح زیر کمک گرفت:
- ارسال دعوتنامه (در قالب نامه یا پیام نوشتاری و نه تلفن یا مذاکره شفاهی) برای تمامی مدعوان در تمامی جلسات کاری؛
- شفاف بودن دستورکار جلسات در متن دعوتنامه‌ها؛
- الزامی بودن تمامی دستورکارهای مطرح شده در جلسات (عدم امکان تصمیم گیری بدون برگزاری جلسه)؛
- اعلام شفاف زمان پایان جلسات (یا مدت زمان جلسه) در متن دعوتنامه‌ها؛
- برگزاری حداقل نیمی از جلسات کاری با زمان کمتر از یک ساعت؛
- متناسب بودن تعداد اعضای جلسه برای تصمیم گیری (کمتر از ده نفر)؛
- روشن بودن دلیل دعوت هرکدام از اعضای جلسه (الزام قانونی یا ارتباط با مسئولیت سازمانی)؛
- صدور ابلاغ عضویت (یا وجود مقررات الزام آور تعیین کننده اعضای جلسات) برای تمامی اعضا و دبیر جلسات؛
- ارسال مستندات مربوط به دستوکارها به همراه دعوتنامه (پیش از برگزاری جلسه) به تمامی اعضا؛
- برگزاری حداقل نیمی از جلسات به صورت مجازی (آنلاین)؛
- رعایت دقیق زمان اعلام شده برای آغاز جلسه (نبود تأخیر در شروع جلسه)؛
- مناسب بودن زمان جلسات برای تصمیم گیری (عدم برگزاری جلسه در زمان‌های افت تمرکز افراد مانند بلافاصله بعد از صرف غذا یا زمان گرسنگی یا ساعات پایانی شب)؛
- مناسب بودن شرایط محیطی مکان برگزاری جلسات برای تمرکز در تصمیم گیری (متعادل بودن دمای محیط؛ متناسب بودن روشنایی؛ تهویه مناسب؛ عدم وجود آلودگی صوتی یا...)؛
- اجرای ساز و کار مرثر جلب مشارکت آزادانه تمامی حاضران در فرایند تصمیم‌گیری (مانند رأی گیری مخفی)؛
- پایان یافتن جلسات مطابق با مدت زمان اعلام شده در دعوتنامه (یا زودتر از آن)؛
- شفاف بودن مصوبات تمامی جلسات کاری در قالب صورتجلسه نوشتاری (در قالب نامه یا پیام نوشتاری)؛
- خارج بودن تمامی مصوبات جلسات از دامنه اختیارات یک نفر از مدیران سازمان (مثلا رییس جلسه) برای اثبات نیاز واقعی به برگزاری جلسه به منظور تصمیم گیری (عدم امکان تصمیم گیری انفرادی هرکدام از مدیران)؛
- شفاف بودن مسئول اجرای تمامی مصوبات مندرج در صورتجلسه؛
- شفاف بودن مهلت اجرای تمامی مصوبات مندرج در صورتجلسه؛
- ابلاغ رسمی مصوبات به مسئولان اجرای آن ها؛
- برقراری سازوکار پیگیری اجرای مصوبات؛
- ثبت سوابق اجرای مصوبات یا دلایل تاخیر در اجرا (به صورت قابل پیگیری و گزارش گیری لحظه‌ای)؛
- اعلام گزارش درباره کمیت و کیفیت اجرای مصوبات نشست‌های قبلی در آغاز (یا بخشی از) هر جلسه؛
- وجود ساز و کاری برای جلوگیری از دعوت افراد به جلسات کاری همزمان؛
- نظرسنجی ناشناس (بدون کشف هویت پاسخ دهندگان) از تمامی اعضای جلسه درباره کیفیت مدیریت آن؛
- استقرار سامانه و پایگاه مدیریت دانش جلسات کاری.

تألیف: دکتر هدایت کارگر شورکی